Στοίχημα Τένις: Οι μεγάλοι διασκεδαστές του παιχνιδιού
Απόψεις
/
Συντάκτης /
22 February 2010 /
Σχολίασε το άρθρο
Ο Γάλλος Gael Monfils
Ο Gael Monfils (130,00 για κατάκτηση του Wimbledon), το νούμερο 13 του κόσμου, συνεχώς παίζει με το κοινό κατά την διάρκεια των παιχνιδιών του, πέφτει λες και είναι από τους καλύτερους τερματοφύλακες του κόσμου και ουρλιάζει πολύ περισσότερο από το μέσο παίκτη του τένις.
Όλοι γνωρίζουμε για την αυθάδη προσέγγιση του Jimmy Connors, τους τρελούς θεατρινισμούς του Ilie Nastase και τα σόου του Yannick Noah, αλλά ο Simon Mundie αναρωτιέται ποιοι είναι οι μοντέρνοι διασκεδαστές του ανδρικού τένις και αν η συμπεριφορά αυτή τους βοηθάει να κερδίζουν ματς
Το τένις έχει λαμπρή ιστορία διασκεδαστικών και χαρισματικών παικτών ανά τα χρόνια. Είναι αυτοί που έμειναν γνωστοί για τα υπερβολικά ξεσπάσματά τους, χρησιμοποιώντας τα για δικό τους πλεονέκτημα πολλές φορές, ενώ άλλοι απλά τα κρατούσαν μέσα τους. Είναι αλήθεια πως δεν υπάρχουν τόσοι εκκεντρικοί χαρακτήρες πια στην μοντέρνα εποχή, και δεν προκαλεί έκπληξη αυτό, μιας και το παιχνίδι έχει γίνει πολύ πιο επαγγελματικό και οι παίκτες περισσότερο δημοσιοσχετίστες, αλλά υπάρχουν μερικοί που ξέρουν πώς να κάνουν σόου.
Η χρυσή εποχή των διασκεδαστών του τένις ήταν στις δεκαετίες του '70 και '80, και σίγουρα είναι δίκαιο να πούμε πως όλα άρχισαν με τον Ilie Nastase. Κανείς δεν ήξερε πώς να χειριστεί τον γυναικά Ρουμάνο, καθώς κανείς πριν από αυτόν δεν είχε λυγίσει τους κανόνες του παιχνιδιού όπως έκανε αυτός. Ο Καραγκιόζης του Βουκουρεστίου, όπως ήταν το προσωνύμιό του, ο Nastase διασκέδαζε το κοινό με τους θεατρινισμούς και τα καραγκιοζιλίκια του, και ακόμα σε κάποια κρίσιμη καμπή του αγώνα, θα έκανε κάτι το απίστευτο που πολλές φορές του στοίχιζε ακριβά. Πολλοί τον θεωρούν έναν από τους πιο ταλαντούχους παίκτες που έχει δει το άθλημα, ένας φτωχός απολογισμός μόλις δύο Grand Slam τίτλων δείχνει πως η απροσάρμοστη συμπεριφορά που είχε του κόστισε πολύ.
Αντίθετα ο Jimmy Connors, ένας καλός φίλος και παρτενέρ του Nastase στα διπλά παιχνίδια κατά την δεκαετία του '70, κατάφερε πολλά περισσότερα μέσω των σόου του. Το κοινό είχε ανάμεικτα συναισθήματα για τα καραγκιοζιλίκια του Connors, λάτρευε το γεγονός πως ποτέ του δεν εγκατέλειπε την προσπάθεια, ενώ ορισμένες φορές δεν αποδεχόταν τους πολύ βαρείς θεατρινισμούς του. Πολύ συχνά θα διαφωνούσε με τους διαιτητές, κάνοντας άσχημες χειρονομίες αν δεν συμφωνούσε με τις αποφάσεις των εποπτών γραμμών ή θα κυκλοφορούσε μέσα στο τερέν με την ρακέτα ανάμεσα στα πόδια. Αλλά όταν ο Connors επικεντρωνόταν στο ματς και κάνοντας το κοινό να τον υποστηρίξει, τότε το παιχνίδι του περνούσε σε ανώτερο επίπεδο επηρεάζοντας τον αντίπαλό του. Ποτέ δεν ήταν πιο φανερό από τότε που κατάφερε να φτάσει στα ημιτελικά του 1991 US Open σε ηλικία 39 χρονών.
Ο Yannick Noah ήταν άλλος ένας παίκτης ο οποίος άνθισε λόγω της αγάπης που του είχε το κοινό - αν και πέτυχε πολλά έχοντας καλύτερη και πιο γοητευτική συμπεριφορά σε σχέση με τον Connors. Ο Noah θα έκανε τα αστεία του και θα το έπαιζε ανόητος, χωρίς όμως να δείχνει πως προσπαθεί να προκαλέσει τον αντίπαλό του, αν και πολλές φορές αυτό ήταν το αποτέλεσμα των πράξεών του. Σε πολλές όμως περιπτώσεις, κατάφερνε να βάλει και τον αντίπαλό του στο κόλπο, κάνοντας το παιχνίδι θεατρικό. Χαρακτηριστικότατο παράδειγμα αυτού είναι ένα από τα τελευταία ματς της ΑΤΡ καριέρας του - απέναντι στο Magnus Larsson το 1991.
Το ενδιαφέρον είναι πως οι δύο παίκτες του σήμερα που ίσως κάνουν κάποιο μικρό σόου είναι επίσης Γάλλοι. Ο Gael Monfils (130,00 για κατάκτηση του Wimbledon), το νούμερο 13 του κόσμου, συνεχώς παίζει με το κοινό κατά την διάρκεια των παιχνιδιών του, πέφτει λες και είναι από τους καλύτερους τερματοφύλακες του κόσμου και ουρλιάζει πολύ περισσότερο από το μέσο παίκτη του τένις. Το ερώτημα είναι - βοηθάει στο παιχνίδι του;
Η απάντηση στην περίπτωσή του είναι όχι. Ο Monfils θεωρούταν παίκτης για μεγάλα πράγματα, όπως και ο συμπατριώτης του Richard Gasquet, έχοντας κερδίσει τρία από τα τέσσερα junior Grand Slams το 2004. Επίσης βραβεύτηκε με το έπαθλο του ATP καλύτερου νέου παίκτη το 2005, και λεγόταν πως θα ήταν τουλάχιστον στο ίδιο επίπεδο που είναι ο Andy Murray (6,20 για κατάκτηση του Wimbledon) αυτή την εποχή. Εντούτοις, έχει αποτύχει να φτάσει σε αυτό το επίπεδο ως τώρα, έχοντας φτάσει μόλις σε ένα Grand Slam ημιτελικό μέχρι σήμερα. Πολύ συμφωνούν πως χαλάει πολύ ώρα παίζοντας για το κοινό αντί να εκμεταλλευτεί τα αναμφισβήτητα ταλέντα του.
Ο Jo-Wilfried Tsonga (55,00 για κατάκτηση του Wimbledon) είναι άλλος ένας παίκτης που λατρεύει τη σχέση του με το κοινό. Αντίθετα με τον Monfils, φαίνεται να τον ευνοεί. Ο δρόμος του προς τον τελικό του Australian Open το 2008 θα μείνει στις μνήμες μας για την ψυχαγωγία που πρόσφερε μέσα στα τερέν, και πολύ γρήγορα ήταν η απάντηση του τένις στον Mohammed Ali. Φέτος, κατάφερε να φτάσει στους ημιτελικούς, αλλά δεν πρόλαβε να διασκεδάσει κανέναν μιας και συνετρίβη από τον Roger Federer (2,42 για κατάκτηση του Wimbledon). Για τον Tsonga, φαίνεται πως τα σόου που δίνει μέσα στα τερέν του δίνουν αυτοπεποίθηση και όταν παίζει για το κοινό τον βοηθάει αντί να τον ζημιώνει.
Ενώ υπάρχουν μερικοί ακόμα ιδιαίτεροι χαρακτήρες πλην αυτών των δύο, όπως είναι ο Παγδατής (160,00) ή ο Gonzalez (160,00), το τένις όμως δεν έχει τύπους όπως κάποτε. Πολλοί λένε πως οι παίκτες έχουν καθήκον να διασκεδάζουν, αν και είναι πολύ δύσκολο πια, όταν διακυβεύονται τόσα πολλά στη μοντέρνα πια εποχή. Το παιχνίδι γίνεται πολύ πιο πλούσιο από αυτούς τους διασκεδαστές, και ακόμα και αν δεν κερδίζουν τους μεγαλύτερους τίτλους, δίνουν ένα σόου που αξίζει να δεις, και οι φίλαθλοι θα είναι πάντοτε ευγνώμονες για αυτό.
