Στοίχημα World Cup 2010: Οι βουβουζέλες, ο Villa, ο Van Bommel - Τι θα μείνει τελικά ως ανάμνηση από αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο;
World Cup 2010
/
Συντάκτης /
12 July 2010 /
Σχολίασε το άρθρο
Αυτό που σίγουρα θα θυμόμαστε από το World Cup 2010 είναι οι βουβουζέλες
"Σε τελική ανάλυση, αυτή είναι η κληρονομιά που μας άφησε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η αδιαφιλονίκητη γοητεία ενός «καλού και ωραίου αγώνα» - αυτό που πρέπει να είναι το μοναδικό ζητούμενο σε ένα World Cup – δεν υπάρχει πια."
Η Νότιος Αφρική υπήρξε μία σπουδαία διοργανώτρια. Από αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο έλειψαν όμως οι μεγάλες ατομικές στιγμές ποδοσφαιρικής ιδιοφυΐας και εξαιρετικής απόδοσης. Ο Feizal Rahman αναρωτιέται ποια θύμηση θα παραμείνει ζωντανή, όταν οι βουβουζέλες σιγάσουν και κοπάσει όλη η συζήτηση για την jabulani.
Όλα τα ωραία πράγματα κάποτε τελειώνουν. Αλλά στην περίπτωση του World Cup εύλογα διερωτάται κανείς, εάν ποτέ κάτι όμορφο ξεκίνησε. Καθώς το Παγκόσμιο Κύπελλο είναι η πιο δημοφιλής αθλητική διοργάνωση, δεν μπορεί παρά να νιώθει κανείς απογοήτευση για ό,τι παρακολουθήσαμε κατά τη διάρκεια του τελευταίου μήνα.
Το γεγονός ότι το τουρνουά διεξήχθη για πρώτη φορά στην Αφρική καθώς και το ότι ολοκληρώθηκε χωρίς σοβαρά προβλήματα είναι σίγουρα θετικές εξελίξεις, παρά τις όποιες «τρομακτικές» ιστορίες είχαμε ακούσει πριν από την έναρξή του. Και η επιτυχία αυτή πρέπει να πιστωθεί στη Νότιο Αφρική και στους κατοίκους της. Για την Αγγλία μπορούμε μόνο να ελπίζουμε ότι θα τα πάει εξίσου καλά (προσφέρεται σε απόδοση 1,96 για να διοργανώσει το World Cup του 2018), εάν της δοθεί η ευκαιρία, σε οκτώ χρόνια από τώρα.
Από την άλλη πλευρά, υπήρξε μία μόνιμη τάση από τα μίντια να ελέγξουν και να πατρονάρουν ό,τι λεγόταν. Μην έχοντας ανάλογο προηγούμενο, το BBC θα μπορούσε να μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο Alan Shearer και ο Lee Dixon είναι οι πλέον κατάλληλοι να διαφωτίσουν τον κόσμο για την εξέγερση του Soweto και την «δεινοπάθεια» του Nelson Mandela, αποδεικνύοντας πόσο μακριά μπορούσε να φτάσει το Εθνικό δίκτυο για να υπεραμυνθεί των θέσεών του.
Καθώς όμως τα μέσα ενημέρωσης θα αναλώνονται στο επόμενο σκηνοθετημένο και δήθεν πολύκροτο θέμα τους, η Νότιος Αφρική θα μείνει με άδεια τα στάδια και με την ίδια φτώχεια και πόνο που χαρακτήριζε την χώρα πριν από το World Cup, και εύλογα θα αναρωτιέται κανείς πώς οι δαπανηρές δημόσιες σχέσεις του Sepp Blatter μπορούν να ωφελήσουν αυτό το πολύχρωμο έθνος.
Πέρα, όμως, από το δυσοίωνο ποδοσφαιρικό κομμάτι, τι άλλες αναμνήσεις θα μας αφήσει αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο; Ο ήχος της βουβουζέλας που έβγαζε το πάθος του ποδοσφαιρόφιλου κοινού, η «μπάλα παραλίας» Jabulani που θύμιζε μασκαρεμένο UFO και ο Paul, το χταπόδι-μάντης που με τις προβλέψεις του βοήθησε τους απανταχού παίκτες του στοιχήματος, είναι πράγματα που θα μας μείνουν. Πέρα όμως από αυτά, υπάρχει μία σημαντική ποδοσφαιρική στιγμή που θα θυμόμαστε για πάντα;
Τα γεγονότα στη Νότιο Αφρική αποδεικνύουν μία σαφή προσήλωση στην ομαδική προσπάθεια και όχι στην ατομική απόδοση, αλλά αυτό δεν είναι το ζητούμενο σε ένα World Cup, όπου οι πιο ταλαντούχοι ποδοσφαιριστές του κόσμου έρχονται για να δείξουν το μεγαλείο τους. Σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο, ωστόσο, κυριάρχησε η σκοπιμότητα και θρηνούμε την καταφανή αποτυχία του Lionel Messi, του Cristiano Ronaldo και του Wayne Rooney, ενώ από την άλλη πλευρά επικροτούμε τις καλά οργανωμένες και στημένες προσπάθειες του Mark van Bommel, του Bastian Schweinsteiger και του Sergio Busquets.
Μεγάλη συζήτηση έγινε επίσης για τα συστήματα των ομάδων και πως αυτά ήταν καθοριστικά για την πορεία συγκεκριμένων αποστολών στο World Cup. Όμως τέτοιου είδους συζητήσεις τείνουν να αντιμετωπίζουν τους παίκτες ως ρομπότ και όχι ως ελεύθερα σκεπτόμενα όντα. Διότι τίθεται τελικά το ερώτημα, εάν μπορούν οι ποδοσφαιριστές μίας ομάδας να ανταποκριθούν σε ένα σύστημα ή το στήσιμο μίας ομάδας είναι απότοκο και προσαρμοσμένο στους παίκτες που την αποτελούν.
Στον Fabio Capello ασκήθηκε οξεία κριτική για την άκαμπτη προσήλωσή του στο 4-4-2, όταν οι ποδοσφαιριστές που είχε στη διάθεσή του ήταν μάλλον καταλληλότεροι για ένα άλλο σύστημα. Αλλά στην περίπτωση της Βραζιλίας, της Γερμανίας, της Ολλανδίας και της Ισπανίας, που όλες έπαιξαν ένα 4-2-3-1, δεν ήταν απλό ένα τέτοιο στήσιμο γιατί οι ομάδες αυτές είχαν τους παίκτες που ταίριαζαν σε ένα τέτοιο σχήμα; Το γεγονός ότι η Ισπανία είχε στα προημιτελικά επτά ποδοσφαιριστές της Barcelona στο γήπεδο μπορεί να δώσει την απάντηση στο παραπάνω ερώτημα, καθώς την άνεση που έχουν αυτοί οι παίκτες στην ομάδα τους την μετέφεραν και στην διεθνή σκηνή. Η Barcelona ανταλλάσσεται στο 4,90 για να κερδίσει το Champions League της αγωνιστικής περιόδου 2010-11.
Η Ισπανία, παρά το εξαίσιο «τίκα-τάκα» ποδόσφαιρο που έπαιξε, δέχτηκε και αυτή αρνητική κριτική. Συναρπαστική όταν παίζει καλά αλλά τελείως ανιαρή όταν το παιχνίδι της δεν είναι καλό, η ανικανότητα των Ισπανών να επιτύχουν πολλά τέρματα παρά την αυξημένη κατοχή και την καλή κυκλοφορία της μπάλας δεν βοήθησε ούτε τους ίδιους ούτε και τις θρυλικές βραζιλιάνικες ομάδες του παρελθόντος. Τρεις νίκες με 3-0 στη φάση των νοκ άουτ παιχνιδιών δεν ικανοποίησαν τις αδηφάγες διαθέσεις για τέρματα και κοκαλωμένοι από την ήττα στη φάση των ομίλων, οι περισσότερες ομάδες ήταν διστακτικές στην επίθεση, με αποτέλεσμα ο απολογισμός σε γκολ να είναι ανησυχητικά χαμηλός.
Αλλά, όπως αναγνωρίζουν αρκετοί ποδοσφαιριστές του τουρνουά, είναι καλύτερο να κερδίζεις με ένα όχι και τόσο γοητευτικό 1-0, από το να χάνεις με ένα συναρπαστικό και ηχηρό 4-3. Σε τελική ανάλυση, αυτή είναι η κληρονομιά που μας άφησε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο. Η αδιαφιλονίκητη γοητεία ενός «καλού και ωραίου αγώνα» - αυτό που πρέπει να είναι το μοναδικό ζητούμενο σε ένα World Cup - δεν υπάρχει πια.
Όπως στο χώρο του θεάματος και της πολιτικής, έτσι και στο ποδόσφαιρο, κυριαρχεί το μότο ότι μόνο η επιτυχία είναι αυτό που μετρά, ενώ η ευπρέπεια και η ηθική είναι αξίες που ταιριάζουν στους ηττημένους.
