Στοίχημα World Cup 2010: Η χρυσή τριάδα μπορεί να κυριαρχήσει και πάλι
World Cup 2010
/
Συντάκτης /
07 December 2009 /
Σχολίασε το άρθρο
Ο Kaka και η παρέα του μπορούν να κατακτήσουν και το Μουντιάλ 2010
Η δεκαετία του ‘90 είδε όλο το ταλέντο της Βραζιλίας να καταφεύγει στα μεγάλα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και τώρα σχεδόν όλοι οι διεθνείς βρίσκονται επί Ευρωπαϊκού εδάφους.
Η Βραζιλία, η Γερμανία και η Ιταλία μοιράζονται όλες τις ένδοξες ιστορίες του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Ο Feizal Rahman αναλύει για ποιο λόγο γίνεται αυτό και το κατά πόσον μπορούμε να περιμένουμε κάτι τέτοιο το 2010
Στα 80 χρόνια της ιστορίας του Παγκοσμίου Κυπέλλου, μόνο τρία έθνη έχουν κυριαρχήσει. Μεταξύ αυτών είναι η Βραζιλία, η Γερμανία και η Ιταλία που έχουν κερδίσει 12 από τα 18 κύπελλα μέχρι σήμερα, ανάμεσά τους επτά από τα δέκα τελευταία. Επίσης, οι τρεις τους έχουν φτάσει σε τελικό οκτώ φορές, πράγμα που σημαίνει ότι τουλάχιστον μία από αυτές τις χώρες έχει παρουσία σε όλους τους τελικούς εκτός από δύο.
Υπάρχουν επίσης και περίοδοι όπου η κάθε μία χώρα ήταν και πιο παραγωγική. Μεταξύ 1958 και 1970, η Βραζιλία κατάφερε να κατακτήσει το κύπελλο τρεις φορές. Από το 1974 έως το 1990, η Γερμανία και η Ιταλία εξασφάλισαν τρία τρόπαια, ενώ στους τέσσερις τελικούς από το 1994 έως το 2006, Βραζιλία και Ιταλία μετρούν μαζί τρεις κατακτήσεις. Από τα 76 έθνη που έχουν παραστεί στα τελικά ενός Παγκόσμιου Κυπέλλου, ο λόγος που μόνο τρία έθνη έχουν τέτοια θριαμβευτική πορεία ίσως μας δώσει ενδείξεις για μελλοντικές επιτυχίες.
Η παραγωγή μεγάλων παικτών είναι μια προφανής προϋπόθεση. Η Βραζιλία (6,40 για να κερδίσει στη Νότια Αφρική, 3,20 για να φθάσει στον τελικό) έχει αναμφίβολα τους πιο πρωτοκλασάτους ποδοσφαιριστές τα τελευταία 60 χρόνια. Από τους Pele και Garrincha που γεύτηκαν το νέκταρ της επιτυχίας πρώτοι το 1958, στους Jairzinho και Rivelino το 1970 και από τον Romario το 1994 στον Ronaldinho το 2006. Με τους περισσότερους παίκτες της Βραζιλίας να έχουν γεννηθεί φτωχοί - και κάτω από στρατιωτικό νόμο κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1970 - το ποδόσφαιρο πρόσφερε μία απόδραση και την ελευθερία να δημιουργήσουν το 'όμορφο παιχνίδι τους'.
Οι φωτεινές κίτρινες φανέλες που υιοθέτησαν την δεκαετία του '50, οδήγησε σε μία ζωντάνια μέσα στο γήπεδο η οποία τελικά κατέληξε στην κατάκτηση του λαμπερού χρυσού τροπαίου του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Αλλά πάνω από όλα, ήταν η ευκαιρία για αυτό το αναπτυσσόμενο έθνος να μεγαλουργήσει τουλάχιστον σε έναν τομέα, σε σχέση με τις παραδοσιακές πολιτικές και οικονομικές δυνάμεις της Ευρώπης.
Τέτοια πατριωτική ενότητα μπορεί επίσης να αποδοθεί και στη Γερμανία (15,50 να κερδίσει το επόμενο καλοκαίρι, 5,60 για να φθάσει στον τελικό) αλλά και στην Ιταλία σε αυτό το θεσμό.
Όλες οι χώρες πλήγηκαν πολύ σοβαρά μετά το Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο και ένας τρόπος για την αποκατάσταση της εθνικής υπερηφάνειας ήταν το γήπεδο ποδοσφαίρου. Πράγματι, φαίνεται πως η επίτευξη επιτυχίας κάτω από αντιξοότητες είναι ένα κοινό μεταξύ της Γερμανίας και της Ιταλίας. Και οι δύο ανέπτυξαν ένα αμυντικό στυλ παιχνιδιού στη μεταπολεμική περίοδο, οι Γερμανοί με επίκεντρο την αποτελεσματική άμυνα και την αντεπίθεση και οι Ιταλοί με το γνωστό Κατενάτσιο (Catenaccio) που προκαλούσε ασφυξία στην επιθετική γραμμή των αντιπάλων της.
Οι νίκες της Γερμανίας το 1954 και το 1974 ήρθαν απέναντι σε ομάδες με μεγαλύτερα τεχνικά προσόντα, ομάδες που έπαιζαν θαυμάσιο ποδόσφαιρο - οι «Μαγικοί Μαγυάροι» της Ουγγαρίας και το «Απόλυτο Ποδόσφαιρο» της Ολλανδίας.
Οι δύο πιο πρόσφατες επιτυχίες της Ιταλίας αμαυρώθηκαν από εσωτερικά σκάνδαλα στη Serie A - το 1982, τα στημένα παιχνίδια και τα στοιχηματικά σκάνδαλα που περιλάμβαναν και το μελλοντικό αστέρι, Paolo Rossi, και το 2006 με το σκάνδαλο 'Calciopoli'. Όταν βρίσκονται υπό πίεση, όπως φαίνεται, τα δύο έθνη αντιμετωπίζουν την πρόκληση και βρίσκουν την ψυχική δύναμη και την αποφασιστικότητα να αποδείξουν σε αμφισβητίες και κριτικούς πως κάνουν λάθος.
Με κάθε νίκη μεγαλώνει η πίστη τους πως η ομάδα τους είναι η καλύτερη και ψυχολογικά η Βραζιλία, η Γερμανία και η Ιταλία (14,50 για να κερδίσει το 2010, 6,80 για να φθάσει στον τελικό) μπαίνουν στο τουρνουά με την πεποίθηση πως είναι μοιραίο να κερδίσουν, ενώ οι υπόλοιποι έχουν ήδη ηττηθεί πριν καν κατέβουν στο γήπεδο.
Ένας άλλος σημαντικός παράγοντας είναι η απόδοση των συλλόγων της κάθε χώρας σε διεθνείς διοργανώσεις. Σε 28 σεζόν από το 1966 έως το 1994, μια Γερμανική ή Ιταλική ομάδα έφτασε σε έναν τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων 19 φορές και στον τελικό του Κυπέλλου UEFA 15 φορές. Μέσα σ' αυτήν την περίοδο, η Γερμανία και η Ιταλία κέρδισαν τρεις από τους οκτώ τελικούς του Παγκόσμιου Κυπέλλου και κατέλαβαν τη δεύτερη θέση πέντε φορές, απουσιάζοντας από έναν μόλις τελικό, το 1978.
Η δεκαετία του '90 είδε όλο το ταλέντο της Βραζιλίας να καταφεύγει στα μεγάλα Ευρωπαϊκά πρωταθλήματα και τώρα σχεδόν όλοι οι διεθνείς βρίσκονται επί Ευρωπαϊκού εδάφους. Έχοντας προσφέρει αμοιβαίο όφελος και στους Ευρωπαϊκούς συλλόγους αλλά και στην Εθνική τους, η Βραζιλία τερμάτισε την ξηρασία των δεκαετιών του '70 και του '80, το 1994.
Παρά την ελεύθερη κυκλοφορία των παικτών σε όλον τον κόσμο, μπορούμε να πούμε πως η απόδοση των συλλόγων θα επηρεάσει το αποτέλεσμα του Παγκοσμίου Κυπέλλου. Η νικήτρια του Champions League το 2009, Barcelona, διαθέτει πέντε παίκτες που αγωνίζονται στο φαβορί του 2010, Ισπανία 5,70. Όμως, έχοντας φτάσει μόλις μόνο μια φορά στα ημιτελικά, και με την προϊστορία να γράφει πως κανένα Ευρωπαϊκό έθνος δεν έχει κερδίσει ποτέ το τουρνουά εκτός Ευρώπης, τότε η έξυπνη κίνηση θα πρέπει να είναι οι συνήθεις ύποπτοι - τα παιδιά της σάμπα!
