Ο Τέλειος παίκτης, Κεφάλαιο Δεκατρία: Μερικές φορές απλά δεν είναι γραφτό.
O Τέλειος παίκτης
/
Συντάκτης /
09 November 2009 /
Σχολίασε το άρθρο
Οκ μοίρα, εγκαταλείπω. Θα συνεχίσω να στοιχηματίζω ελπίζοντας ότι τελείωσες μαζί μου, και θα προσπαθήσω να είμαι όσο καλύτερος γίνεται, ξέροντας ότι υπάρχεις και είσαι πάνω απ’όλα.
Αυτή την εβδομάδα ο κοσμογυρισμένος Dave Farrar σπάει τον χρυσό κανόνα της τηλεοπτικής μετάδοσης, πίνοντας παγωμένο καφέ στην Genoa και ονειρεύεται ένα μάλλον περίεργο όνειρο.
Δεν έπρεπε ποτέ να μιλήσω για την μοίρα, το ξέρω τώρα όμως. Μετά την στήλη της τελευταίας εβδομάδας, δεν ήταν ο Brian Howard που πήρε τηλέφωνο, ούτε οι Johann Hari, Rod Liddle ούτε κανένας από τους υπόλοιπους ηλίθιους που σχολίασα αυτή την εβδομάδα στο Twitter. Δεν ήταν ούτε ένας φυλακισμένος που κάνει Pilates, αλλά η μοίρα η ίδια. Δεν ξέρω πως αλλιώς να εξηγήσω την τιμωρία που μου επιφύλασσε το στοίχημα αυτή την Κυριακή, την αίσθηση ότι όποιος στοίχημα και αν τοποθετούσα είχε καταδικαστεί σε αποτυχία από τώρα μέχρι την Μέρα της Κρίσεως.
Εν τω μεταξύ όλα είχαν αρχίσει τόσο καλά. Κάθισα στο Marassi της Genoa περιμένοντας να περιγράψω ένα από τα «πουλέν» μου, τον Antonio Cassano, αλλά από μέσα ήλπιζα ότι η Bari θα μπορούσε να πάρει κάτι από αυτό το παιχνίδι. Βλέπετε, είχα σπάσει έναν από τους χρυσούς κανόνες του ποδοσφαιρικού σχολιασμού, ο οποίος λέει ότι ποτέ δεν πρέπει να έχεις ποντάρει στον αγώνα που μεταδίδεις. Σε επηρεάζει πάρα πολύ. Μια φορά ήμουν μπροστά σε μια ισοπαλία 4-4 που είχα παίξει under και κάθε στιγμή που μετέδιδα ήταν σαν με βαράει σφυρί από πίσω. Με την ειλικρίνεια να απουσιάζει τελείως, έλεγα «Ω σκόραραν ξανά, εκπληκτικό» μόνο που είχα το βαρεμένο ύφος του Tony Hancock. Αλλά εκείνη την Κυριακή δεν μπορούσα να αντισταθώ στην Bari. Ήταν σε πολύ καλή εκτός έδρας φόρμα, αμύνονταν εκπληκτικά και η Sampdoria είχε παραδοθεί άνευ όρων στην Juventus. Οπότε ήμουν με την Bari, και ακριβές σκορ 0-1, και απολάμβανα τον παγωμένο καφέ που σέρβιραν στο press box και όπου κάθε δημοσιογράφος φοράει μια φανέλα της Sampdoria και ένα ελαφρύ διακριτικό χαμόγελο.
Στο ημίχρονο ήταν ακόμα 0-0 με την Bari να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων και την υπεροχή, οπότε ήμουν τόσο αισιόδοξος για το στοίχημά μου πού έγραψα στην Twitter community ότι θα πρέπει να προτιμήσουν την Bari στο 0-1. Η μνήμη του Brian Howard είχε απομακρυνθεί αισθητά, και παρά το γεγονός ότι η Bari έχασε μερικές καλές ευκαιρίες, είχε ακόμα την υπεροχή και έπαιζε καλά. Για την ακρίβεια όσο ο χρόνος πλησίαζε στο 90' είχα αποδεχτεί την ιδέα ότι μόλις έχασα ένα από αυτά τα στοιχήματα που «σωστά» αλλά χαμένα. Αποδείχτηκε ότι ήταν καλή κρίση, αλλά δεν είχα την τύχη που χρειαζόταν. Μπορούσα να συμβιβαστώ με αυτό, αλλά σε καμία περίπτωση δεν μπορούσα να φανταστώ τι θα γινόταν μετά. Και αυτό επειδή η Bari κέρδισε πέναλτι, και ο βραζιλιάνος Paulo Barreto ανέλαβε την εκτέλεση. Και φυσικά ενθουσιάστηκα αλλά δυστυχώς ενώ ψάρωσε τον τερματοφύλακα, έστειλε την μπάλα στην αντίθετη μεριά αλλά μισό μέτρο άουτ. Από το σημείο που καθόμουν φάνηκε σα να μπήκε γκολ χωρίς όμως να κουνηθούν τα δίχτυα, οπότε η περιγραφή μου άρχισε να μοιάζει με πρωτόγονη κραυγή απόγνωσης και το στοίχημα είχε χαθεί. Μόνο που δεν ήταν έτσι, γιατί στο 94ο λεπτό η Bari κέρδισε ένα φάουλ και με την εκτέλεση σκόραρε, οπότε οι λιγοστοί φίλοι της που είχαν ταξιδέψει και ο λαμπρός σχολιαστής χοροπηδούσαν και πανηγύριζαν από χαρά, από την λύτρωση έχυσα τον παγωμένο καφέ πάνω σε όσους καθόταν μπροστά μου, και τότε είδα την σημαία! Και ένα ριπλέι, ενώ το γκολ είχε κακώς ακυρωθεί. Και ενώ ο διαιτητής σφύριζε την λήξη με το ζόρι είχα ανάσα να ξεστομίσω το τελικό σκορ. Η μοίρα αυτή την φορά είχε κάνει την δουλειά της και ο Brian Howard ήταν μια μακρινή ανάμνηση.
Και ενώ προσπαθούσα να βρω τον δρόμο για το ξενοδοχείο χρησιμοποιώντας το μυστηριακό-περίπλοκο σύστημα συγκοινωνιών της Genoa, με το ζόρι μπορούσα να μιλήσω. Είχα πέσει πάνω στην μοίρα και αυτή ήταν η ανταμοιβή μου. Από την μία περίμενα το λεωφορείο να με αφήσει στις πύλες της κολάσεως, με τους Hari και Liddle να τις ελέγχουν, αλλά τελικά γύρισα και έπεσα για ύπνο σαν τούβλο. Και ονειρεύτηκα το πιο παράξενο όνειρο.
Ήμουν σε ταξίδι με τους Richard Hammond και Cilla Black, χωρίς να έχω ιδέα που πηγαίναμε, αλλά σε κάποια φάση η Cilla βγήκε έξω και έμεινα με τον Hamster να την κρυφακούμε που μιλούσε με έναν φίλο της: «Αυτός ο μακρυμάλλης (Richard) δεν μου αρέσει καθόλου αλλά ο Dave είναι πολύ γλυκός». Η μοίρα δεν μου επεφύλασσε ένα όνειρο όπου εμφανιζόμουν στην σκηνή με την Cilla Black, η φιλούσα την Cilla, αλλά ένα όπου η Cilla έλεγε ένα γλυκό κομπλιμέντο για μένα. Ήταν ένα banal όνειρο από αυτά που ξυπνάς ζαβλακωμένος, βαριεστημένος και λίγο ξενερωμένος, Η μοίρα όχι μόνο μου στέρησε το στοίχημα αλλά έπαιζε και με την διάθεση μου από πάνω. Όχι μόνο έπεσα με ΚΟ αλλά με κρατούσε και κάτω.
Οπότε, οκ μοίρα, εγκαταλείπω. Θα συνεχίσω να στοιχηματίζω ελπίζοντας ότι τελείωσες μαζί μου, και θα προσπαθήσω να είμαι όσο καλύτερος γίνεται, ξέροντας ότι υπάρχεις και είσαι πάνω απ'όλα. Αλλά ελπίζω μια μέρα να ξυπνήσεις από ένα όνειρο και να δεις τον Paulo Barreto να κάθεται πάνω στο δοκάρι στο Marassi με τα «μπαλάκια» του έξω και να τραγουδάει στα Πορτογαλικά: «Surprise, surprise θα σε χτυπήσω ανάμεσα στο μάτια» Και τότε θα είμαι χαρούμενος, και θα τελειώσουν όλα και θα συνεχίσει ο καθένας την ζωή του.
Μπορείτε να παρακολουθείτε τον Τέλειο Παίκτη στο Twitter και να αφήσετε και εσείς τα σχόλιά σας. Απλά επισκεφτείτε και εγγραφείτε στο www.twitter.com/perfectpunter. Μπορείτε επίσης να διαβάσετε τα υπόλοιπα κεφάλαια της ενότητας "Ο τέλειος παίκτης του στοιχήματος".
