Psycho Punter: Όχι πια δάκρυα Roger
Psycho Punter
/
Συντάκτης /
29 January 2010 /
Σχολίασε το άρθρο
O Federer μετά τον τελικό του Australian Open του 2009
O ψυχολόγος μας αφήνει για λίγο το ποδόσφαιρο και καταπιάνεται με τον Roger Federer.
Χαίρετε αγαπητοί συναναγνώστες,
Αν και υπάρχουν πολλά πράγματα να δει κανείς στο πρόγραμμα του στοιχήματος, τόσο στην Premier League, όσο και στη Ligue 1, θα μιλήσω λίγο για ένα άλλο θέμα, που μου κίνησε το ενδιαφέρον. Δεν είναι κάτι νέο ή πρωτότυπο, αλλά αφορά στον Roger Federer.
Μέχρι να φτάσει τα 14 Grand Slam στην καριέρα του, δεν τον είχα σε μεγάλη υπόληψη. Όχι φυσικά για το ταλέντο του και την ικανότητά του στο τένις αυτό καθ' αυτό όσο για την αμυντικογενή προσέγγισή του, παίζοντας πίσω από τη baseline σα να μην μπορεί να κάνει κάτι άλλο.
Γι' αυτό κυρίως, δεν ήθελα να τον βλέπω, θυσίαζε στο βωμό της επιτυχίας τις αξέχαστε στιγμές, που θα μπορούσε να μας δώσει. Κατάλαβα όμως, καθότι και επιστήμονας, ότι ο άνθρωπος βρισκόταν κάτω από μεγάλη πίεση. Έκλαψε τέτοιες μέρες πέρυσι στο Australian Open, μετά την ήττα από τον Rafael Nadal στον τελικό κι έλεγα, ότι κάνει σαν μικρό κοριτσάκι. Αλλά ο άνθρωπος είχε έναν στόχο. Ήθελε να γίνει ο καλύτερος όλων των εποχών.
Και ο καλύτερος όλων των εποχών, καλώς ή κακώς μετριέται από τους τίτλους. Πολλοί θα είναι αυτοί, που θα διαφωνήσουν και θα βρουν άλλους παίκτες, που θα θεωρήσουν καλύτερους, ο καθένας με τα δικά του υποκειμενικά κριτήρια για το τι θέλει να βλέπει όταν παρακολουθεί τένις. Τώρα, που πλέον είναι ο καλύτερος όλων των εποχών και με τη βούλα, δείχνει απελευθερωμένος και αυτό φαίνεται στις αρκετά περισσότερες μαγικές κινήσεις, λόγω ταλέντου παρά τεχνικής και τακτικής.
Όχι ότι ήταν και τόσο μεγάλο θέμα, αλλά συμφιλιώθηκα με την ιδέα του Fed Express, ως του καλύτερου ever, με τα αντικειμενικά κριτήρια συγκομιδής τίτλων και άφησα κατά μέρος τις σκέψεις για θεαματικό τένις, που μάλλον φαντάζουν και ουτοπικές στις μέρες μας. Ελπίζω μέχρι να σταματήσει ο RF να μας δώσει αρκετές στιγμές για να θυμόμαστε, πολλαπλάσιες όσων, λίγων για τις ικανότητές του είναι η αλήθεια, μας έχει δώσει ως τώρα. Δεν ξέρω αν θα κερδίσει εύκολα τον Murray στον τελικό, δεν ξέρω καν αν κερδίσει, αλλά περιμένω να μας μάθει κι άλλο τένις μέχρι να μας αφήσει από τα γήπεδα και να γίνει άγαλμα κάπου στη Βασιλεία.
Όχι πια δάκρυα Roger
