Κοτεράκιας: Το μοντέρνο ποδόσφαιρο...
O koterakias
/
Συντάκτης /
06 November 2009 /
Σχολίασε το άρθρο
Μπύρα για το δεκάρι της Αργεντινής, τον μεγάλο Maradona.
Όταν ήμουν μικρός και αγόραζα «μαϊμού» αθλητικές μπλούζες από την λαϊκή, θυμάμαι ότι πάντα προσπαθούσα να βρω την μπλούζα με το νούμερο 10.
Ο Κοτεράκιας με τον δικό του τρόπο γράφει για αυτά που τον «χαλάνε» στο σύγχρονο ποδόσφαιρο.
Την περασμένη εβδομάδα, διάβασα το άρθρο του Dan 'The Betting Man' Fitch, στο οποίο μιλάει για το πώς ο μοντέρνος ποδοσφαιριστής έχει γίνει λαπάς. Το ποδόσφαιρο είναι ένα πολύ ωραίο άθλημα. Νομίζω όμως ότι ήταν ακόμα πιο όμορφο ....
Σε αυτό το άρθρο ο Dan Fitch, περιγράφει το πώς έχουν μεταλλαχτεί οι σύγχρονοι ποδοσφαιριστές. Αναφέρει ότι ο τρόπος που παίζεται το ποδόσφαιρο στις μέρες μας, σε συνδυασμό με τις υπέρογκες αμοιβές τους, έχουν συμβάλει στο να χαθεί ο παλιός χαρακτήρας του παθιασμένου ποδοσφαιριστή. Βασιζόμενος σε αυτή την σκέψη, βρήκα και εγώ μερικά πράγματα τα οποία δεν μου αρέσουν στο σύγχρονο ποδόσφαιρό.
Οι τακτικές παίζουν πλέον τεράστιο ρόλο στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Δεν λέω καλές και οι τακτικές, αφού το να βλέπεις την ομάδα σου να παίζει το σύστημα «τουρλουμπούκι» δεν είναι και το καλύτερο. Από την άλλη όμως, όταν οι τακτικές δεν είχαν σημαντικό ρόλο, μήπως βλέπαμε και πιο καλό ποδόσφαιρο; Όταν η Αργεντινή του Maradona διέπρεπε, πόσο ρόλο έπαιζαν οι τακτικές;
Επιπλέον οι τακτικές - συστήματα, έχουν γίνει μαθηματικές εξισώσεις, που ο καθένας όμως τις ερμηνεύει όπως θέλει. 4-4-1-1, 4-3-2-1, 4-3-3, 4-1-4-1, 4-2-3-1, 3-5-2, 4-2-1-3... δηλαδή...;
Αυτό έχει οδηγήσει σε αμέτρητες και απίστευτα βαρετές ποδοσφαιρικές αναλύσεις οι οποίες σχεδόν πάντα οδηγούν στο πουθενά. Μήπως θα πρέπει να σταματήσει όλη αυτή η βαβούρα και να απολαύσουμε λίγο το παιχνίδι; Για παράδειγμα...πέρσι στον τελικό του Κυπέλλου Ελλάδας, ΑΕΚ - ΟΣΦΠ, είδαμε ένα συναρπαστικό ματς. Μετά το τέλος του, ακούσαμε χιλιάδες αναλύσεις για τα λάθη της κάθε ομάδας και ένα σωρό άχρηστες πληροφορίες. Προσωπικά εγώ απόλαυσα περισσότερο το ίδιο το ματς και όχι την ανάλυσή του...
Οι στατιστικές, είναι ακόμα μια «αμερικανιά» που δεν χωνεύω. Ο τάδε παίκτης έχει αυτό το ποσοστό εύστοχων πασών, έχει τρέξει τόσα χλμ. κλπ. Εντάξει το καταλαβαίνω αυτές οι στατιστικές ίσως βοηθάνε σε ορισμένους τομείς, αλλά πρέπει να έχουμε και κάποια όρια ρε παιδιά. Μέσα από αυτές προσπαθούν να βγάλουν τις καλύτερες ομάδες και τους καλύτερους παίκτες. Οι καλές στατιστικές δεν με βοηθούν για να καταλάβω τον καλό παίκτη ή την καλή ομάδα. Τον Zinedine Zidane, θα τον θυμάμαι όχι γιατί είχε καλά νούμερα στις διάφορες στατιστικές κατηγορίες, αλλά για το αρχοντικό στυλ παιχνιδιού του.
Οι τακτικές - συστήματα των ομάδων όπως και οι διάφορες στατιστικές αναλύσεις είναι σίγουρα χρήσιμες. Αλλά πλέον έχουμε φτάσει σε ένα σημείο όπου δίνουμε περισσότερη βάση σε αυτά και λιγότερη στο πραγματικό παιχνίδι.
Υπάρχουν βέβαια και κάποια άλλα μικρά πραγματάκια τα οποία δεν χωνεύω... Που είναι το 10αρι; Όταν ήμουν μικρός και αγόραζα «μαϊμού» αθλητικές μπλούζες από την λαϊκή, θυμάμαι ότι πάντα προσπαθούσα να βρω την μπλούζα με το νούμερο 10. Απλά γιατί εκείνες τις εποχές αυτό το νούμερο το είχαν οι καλύτεροι παίκτες. Στις μέρες μας όμως αυτό δεν ισχύει. Αυτή η τάση που ισχύει τα τελευταία χρόνια με νούμερα όπως 33, 45, 26 κλπ, ποτέ δεν μου άρεσε....
Κάτι ακόμα που δεν μου αρέσει στο σύγχρονο ποδόσφαιρο. Είναι η τάση για να κάνουμε το ποδόσφαιρο πιο κυριλέ... Πλέον υπάρχει ο διαιτητής, οι δυο βοηθοί του, ο τέταρτος βοηθός (που ακόμα δεν έχω καταλάβει τον ρόλο του, πέραν του να σηκώνει την ταμπέλα με τις καθυστερήσεις και να σπάει τα νεύρα των προπονητών). Αυτό φίλοι μου δεν το αντέχω.... Υπάρχει μόνο ο διαιτητής και οι επόπτες.... (κοινώς τα κοράκια).
Έτσι τους έμαθα και έτσι θα τους λέω...!
